In het eerste deel van de trilogie over Midden-aarde ooit ploeg kabouters Thorin Oakenshield, leidde (Richard Armitage) en de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) en bijna geen verliezen, zelfs met de aankoop van een hobbit Bilbo Baggins (Martin Freeman) kwaadaardige lok, het verlenen van onzichtbaarheid, overwon de Misty Mountains. Vetes werden achtergelaten, en het hele bedrijf verhuisd naar de Lonely Mountain om de draak Smaug Dwarf Koninkrijk Erebor te winnen, en op hetzelfde moment terug de ziekelijke diamant Arkenstone, waardoor Thorin riep zichzelf koning onder de berg.
Voordat de schrijvers kregen een triviale taak - om de resterende 100 bladzijden van een boek van kinderen te rekken om 6:00 van filmische tijd. De taak was briljant mislukt. De makers van het tweede deel van het epos over de hobbit was bijna onmogelijk - om te doen honderd procent ondraaglijk vervelend actie en vergeet de hoofdpersoon in de eerste twee-derde van de film. Gebrek aan fantasie van Tolkien royaal gecompenseerd met nieuwe verhaallijnen - een soort scenario remakes van waaruit niet meteen weet wat te doen, of hij moest lachen of huilen. Children's verhaal is duidelijk niet genoeg seks en geweld, waarvoor hij klampte zich vast Jackson, het vullen van de tijd en narratieve hiaten. Als gevolg hiervan zijn wij in staat om de loop van de film semantische paradoxen zoals de Elven-gnome driehoeksverhouding en saai veertig minuten lopen van een draak te observeren.
Vreemd, maar als je het tweede deel van "The Hobbit" break naar de details, het ziet er fatsoenlijk. Spinnen zijn heel eng, heel mooi elfen, grappen soms succesvol, verwijzingen naar de "Lord of the Rings" is heel relevant (dat is slechts een kwestie van minachting Legolas dwerg Gloin over het medaillon portretten: "Dit is je broer?" - "Dit is mijn vrouw en mijn zoontje Gimli "). Niet echt getraceerd in Tolkiens personages in de film te nemen op het karakter en geschiedenis. Off-schaal dynamiek (vooral in de eerste helft van actie) houdt in een aangename spanning - de waarheid, totdat men zich realiseert dat in dit scenario, alle personages werden verondersteld om te sterven in de eerste 15 minuten.
Maar wanneer al deze rassen in vaten, pautinovye vechten, gemengde elfen zamaterevshy Legolas (Bloom meter is bedekt met een laag make-up, maar de jeugd, helaas, worden niet geretourneerd), Stephen Fry in de vorm van de beruchte burgemeester, half vergeten, maar charmant Hobbit, Gandalf, al telt meer dan belangrijke dingen komende strijd om Midden-Aarde, gevormd in een foto, lijkt het erop dat fragmenten van willekeurige en gewoon niet bij elkaar passen.
Het eerste deel van de trilogie was een soort zwarte doos. Met de epische schaal van "Lord of the Rings" en tegelijkertijd ontwapenend gemak kinderen sprookje, de vorige film vertelt het verhaal na de "hoe het allemaal gebeurd is." Terwijl de 'woestenij Smaug "al zonder meer gewoon brengt neer op de kijker stromingsrichtende fantasie, steigerende rond in een gekke dans van bekende personages. Naar kijken, misschien zou het interessant zijn, als op een gegeven moment werd het niet zo vermoeiend.
Bij het uitrollen van de film in alle mogelijke formaten, waaronder 35mm. Natuurlijk, distributeurs verwachten dat hij de kosten die waarschijnlijk zo te zijn op te nemen. Laten we eerlijk zijn: op "The Hobbit" we lopen is niet voor de dunne screenplay, exploitant vindt en perfectioneren van haar acteerwerk, maar voor een andere maas in Midden-aarde, die ooit leek hopeloos gesloten om ons met de laatste pagina van het boek.